Home

Afrika, het continent waar echt alles kan en kan gebeuren. Het enorme eiland waar de verste uitersten elkaar iedere dag ontmoeten en bevechten. Een van liefde en verdraagzaamheid, van leugens en bedrog. Van afhankelijkheid en eenzame strijd. Het Afrika waar je jezelf leert kennen, en de wereld zoals die is. Het Afrika van de puurheid waar ik zo van ben gaan houden. Ek is lief vir Afrika, en dat maakt het afscheid alleen maar moeilijker.

Ek is lief vir Afrika
Dinsdag 20 mei
Vir Afrika en die mense die daar bly. Dus es ek baie erkentlik vir hierdie baie mooie kans wat ek het gekry te werk aan 'n toekoms vir die kinders van die laerskool in Helenvale, en die hoerskool Limekhaya in Uitenhage. Ook vir die kans so baie mooie mense te leer ken wat ek vir altyd in my hart sal dra.

Baie dankie...

::> "Mogen we nog een opdracht?" Ik kan mijn oren bijna niet geloven als drie jongens uit klas 11D, de economieklas, mij 's morgens hun afgeronde opdrachten komen brengen in de bibliotheek. Dezelfde leerlingen van Pure Maths die twee weken geleden nog met grote tegenzin de opgaven maakten die ik op het bord schreef, vragen me nu of ze mogen blijven voor een extra les na een lange schooldag.

::> Als ze in de klas zitten zen ze er zo afgepeigerd uit dat ik het bijna zielig vind om ze nog te laten werken. Omdat ze achterlopen op schema, zijn de schooldagen met een uur verlengd tot 15:00 uur, met daarna nog een uur les van Ready 4 Life en extra wiskundetraining tot 19:00 uur. De powerbiscuits die we ze geven zullen ze wel iets helpen om zo'n zware dag door te komen, maar de motivatie die zij nu nog laten zien getuigt van een wilskracht waar ik het grootste respect voor heb.

____ _ _ _
Using the formula

::> De dikke dame aan het eerste bureau in de in mijn ogen veel te grote vergaderruimte is en blijft verdiept in het knipwerkje waarvan ik het doel niet begrijp. Mevrouw naast dikke dame kijkt niet eens op van haar papier, en een derde is in slaap gevallen met haar hoofd naar beneden. Mijn enthousiasme om aan het werk te gaan op de zwarte highschool Limekhaya in Uitenhage slaat even om in wanhoop als geen van de leraren ook maar een klein beetje aandacht heeft voor de plannen van het Ready4Life-team. Zelfs als Debbie, de projectleider op Limekhaya, hen een directe vraag stelt is er niemand die zelfs maar opkijkt, waarop Avril de leraren tot drie keer toe smeekt om mee te werken zodat wij ons werk kunnen doen. Smeken om maar te mogen helpen, omdat het zo slecht gaat met de school. De boodschap lijkt totaal niet aan te komen. Alleen Mr Ngcam, die we eerder vandaag ontmoet hebben, brabbelt een bedankje.

::> Drie meisjes uit de wijk "de Gat" kunnen geen genoeg krijgen van het spelen met mijn haar. Ik zeg ze hoe mooi ze zelf zijn, en bedenk me opnieuw dat er nog veel moet gebeuren om het wederzijds vertrouwen tussen zwart en wit op te bouwen. Ik merk steeds meer dat het werk dat we doen een hele andere dimensie heeft, die we zelf (nog) niet kunnen zien. Marieke vertelde ons dat we zelf maar 10% van het resultaat van het werk daadwerkelijk kunnen merken, en ik begin langzaamaan te begrijpen wat ze daarmee bedoelt.

____ _ _ _
Be the difference..
Maandag 7 april

::> African Smile. Hoe vaak heb ik die niet gezien vandaag, op de nu al doorleefde gezichten van de bewoners van de Xhosa- en coloured townships in Port Elizabeth. Na die eerste argwanende, angstige blik weet ieder kind me te raken met die oprechtheid die die brede lach zo mooi maakt, als ze eenmaal doorhebben waarom je hier bent.

____ _ _ _
Da kom die boere!
Dinsdag 1 april

::> Dit nummer heb ik kortgeleden geschreven, geinspireerd door de weblogs van de andere vrijwilligers van Be More. Het gaat over de oppervlakkigheid van de westerlingen: zij hebben voornamelijk medelijden met de Afrikanen en verbazen zich over hoe ze zo gelukkig kunnen zijn, terwijl de Afrikanen daarom juist meer medelijden met de westerlingen hebben omdat zij zo materialistisch zijn dat ze dat niet kunnen zien...
____ _ _ _ _
African child
Living in fear
Living in all of his misery

He looked and he smiled
Looks at my tears
Wondering why I'm not happy

He looks at my face
And he knows there's a better place
Somewhere in time
Somewhere in space

Yes he knows there's places
Where they all have those faces
And cry tears like mine
Cry tears of disgrace

African child
Living in peace
Living in all of his purity

::> Ik ben er klaar voor. Nog iets meer dan een week en dan stap ik op het vliegtuig naar Port Elizabeth, om daar aan de slag te gaan voor de kansarme jongeren op een middelbare school in Uitenhage, een township bij Port Elizabeth.

____ _ _ _
Voorbereidingen
::> Ticket is geboekt, vaccinaties zijn binnen en verblijf is betaald… Samen met de andere vrijwilligers hebben we verder een beetje ideetjes gemaakt voor wat we willen gaan doen. Althans, voor zover dat mogelijk is. Want we weten nu natuurlijk nog helemaal niet waar er op het moment echt behoefte aan is en wat er wel of niet kan. Maar.. kleine plannetjes hebben we dus al wel: sport- en dansactiviteiten organiseren, knutselmiddaagjes houden waar Saskia al de nodige spulletjes voor heeft verzameld, en veel beeldmateriaal verzamelen om achteraf in Nederland voorlichting te kunnen geven over de situatie in Zuid-Afrika.

____ _ _ _